Nieświszczuk zwany równie często pieskiem preriowym zamieszkuje Amerykę Północną i Środkową. W Stanach Zjednoczonych można go spotkać głównie na zachód od Missisipi. Niestety wytępiono je na terenie Wielkich Równin, gdzie uważano je za szkodniki. Nieświszczuk, to niewielkie zwierzątko o zwartej budowie, które kopie niebywale obszerne nory. Jest to gryzoń z tak zwaną krótka szczęką. Pospolicie zwane są pieskami preriowymi, ze względu na swoje występowania i również odgłosy podobne do szczekania, które wydają w chwili zagrożenia. Maksymalnie osiągają one długość 30 centymetrów, a ich ogon rośnie na długość 10 centymetrów. Ważą zaledwie około kilograma. Są to zwierzątka roślinożerne, które na wolności mieszkają w koloniach, często nazywanymi miastami. Stanowią one sieć płytkich tuneli i komór, gdzie mieszkają nawet w kilkanaście tysięcy osobników zarówno młodych, jak i dojrzałych. Nieświszczuki coraz częściej zostają udomawiane, najpierw udomawiano jest w Stanach Zjednoczonych, niedawno również w Europie. Nieświszczuk w Ameryce uznawane są za gryzonie, przez co często zostają odszczekane
Nieświszczuk
Wiskacza
Wiskacza jest gryzoniem z rodziny szynszylowatych. Zamieszkuje on południowo – wschodnią Boliwię oraz skrajne tereny zachodniego Paragwaju i znaczną część Argentyny aż do Rio Negro. Wiskacza posiada mocną i krępą budowę, która przypomina swym kształtem królika. Jej sierść na grzbiecinie jest szara, a na szerokiej i zaokrąglonej głowie zwierzątko to ma charakterystyczne czarno – białe pasy. Spód ciała Wiskacza jest białawy, jego oczy są duże i błyszczące koloru czarnego. Kończyny przednie, jak u zająca są krótsze od przednich. Kończyny przednia zakończone są czterema palcami, tylne zaś trzema z długimi pazurami, które wykorzystywane są do kopania. Wiskacza ma długi i puszysty ogon o barwie ciemniejszej od ciała. Często można zauważyć, jak zwierzątka te siadają na swoich tylnych łapkach. Gryzoń ten sięga długości 66 centymetrów, a jego ogon 20 centymetrów, waży do 10 kilogramów. Samce są nie tylko znacznie większe od samic, ale również dwukrotnie od nich cięższe. Wiskacza zamieszkuje obszary krzaczaste na suchych wyżynach od stóp Andów oraz pampasy. Jest to gryzoń aktywny głównie o zmierzchu. Żyje stadnie w grupach od 15 do 30 osobników.
Żołędnica
Żołędnica to niezwykły gryzoń. Osiąga ona długość 14 centymetrów, a jej ogon sięga nawet 123 centymetrom. Zwierzątko to jest bardzo charakterystycznie ubarwione. Ciało żołędnicy od góry jest koloru żółtawoszarego, bądź też popielatego. Spód ciała natomiast ma kolor kremowobiały. Ogon żołędnicy jest u nasady biały, z tyłu zaś czarny i zakończony białymi włosami. Żołędnica posiada wyraźne duże oczka i okrągłe znacznych rozmiarów uszy, które odstają od futerka. Gryzoń ten występuje w Europie Zachodniej, Środkowej o Południowej oraz Północnej Afryce. W Polsce spotkać ją można na 7 stanowiskach między innymi w Białogórskim Parku Narodowym oraz w Pienińskim Parku Narodowym. Żołędnica żyje w lasach zarówno liściastych jak i iglastych. Jest wyjątkowa, gdyż większość czasu spędza na ziemi, nie tak jak podobne gatunki z tej grupy co ona. Jej siedliska to dziuple, lisie nory oraz gniazda ptasie, szczeliny skalne i skrzynki dla ptaków. Swoje gniazdo wyściela liśćmi i mchem. Jest to gryzoń nocny odżywiający się żołędziami, nasionami buka, orzechami i owocami. Zimą zapada w sen zimowy, który trwa od września do końca kwietnia. W Polsce żołędnica znajduje się pod ścisłą ochroną.
Popielica
Popielica, to dość duże zwierzątko występujące w Europie Środkowej i Południowej, na Kaukazie, w północnej Azji Mniejszej, w Iranie i Turkiestanie. W Polsce jest to zwierze niezwykle chronione i spotkać je można wyłącznie w górach i na pogórzu, gdzie występuje dość licznie. Na niżu jednak w Polsce popielicę spotkać jest niezwykle trudno. Wielkościowo popielica zbliżona jest do szczura, jest bardzo oryginalna i tak naprawdę nie można jej pomylić z żadnym innym gryzoniem. Jej futerko na grzbiecie jest popielate, a na brzuszku białe lub białoszare. Starsze osobniki niekiedy w części grzbietowej posiadają futerko w kolorze rudawym. Wyraźna jest granica między barwami grzbietu i brzuszka. Uszka popielicy są dość duże i wyraźnie widoczne, mocno wystają one z futerka. Z wierzchu są szarawe, a od wewnątrz cieliste. Oczka popielicy są duże, wyraziste i ciemne, a ogon puszysty i oczywiście popielaty. Popielica osiąga długość do 18 centymetrów plus ogon, który mierzy do 15 centymetrów. Popielica jest znacznie większa od orzesznicy i kasztanki, posiada również charakterystyczne szare ubarwienie.
Aguti złocisty
Aguti złocisty jest najbardziej znanym z gatunków aguti, które żyją w wilgotnych lasach Ameryki Południowej. Gryzoń ten osiąga długość do 50 centymetrów, a jego ogonek jest bardzo króciutki, gdyż a zaledwie 2 centymetry. Zwierzątko to posiada jaskrawo-złote przechodzące przez rudy aż do pomarańczowego kolor futerka, które jest szczeciniaste. Żyje on pojedynczo bądź też parami, bardzo rzadko możne spotkać aguti stadnie. Gryzoń ten niebywale broni swojego terytorium przed aguti. Jest bardzo zwinny, umie pływać i skakać. Chowa się w nisko położonych dziuplach w drzewach. Jest to zwierze roślinożerne. Żywi się głównie owocami, orzechami i korzeniami. Zeruje przeważnie nocą, czasami zjada jaja i ptasie pisklęta. Zdarza się, ze aguti robi zapasy, dzieje się tak wówczas, kiedy teren na którym żyje obfituje w pożywienie. Pokarm gromadzi w torbach policzkowych i w ten sposób go przenosi. Jego mięso jest bardzo smaczne, dlatego też jest odławiany, niekiedy nawet zostaje oswajany. Jest to bardzo ciekawy gryzoń, który posiada wydłużone ciało, krótkie okrągłe uszy i długie kończyny zakończone pazurami w kształcie kopyt.
Tłustogon afrykański
Tłustogon afrykański jest niewielkim gryzoniem, który bardzo często chowany jest jako zwierze domowe. Swoim wyglądem i zachowaniem bardzo przypomina chomika. Jego naturalnym siedliskiem są północne rejony Afryki. Jest to niewielkie zwierzątko, które mierzy około 15 centymetrów długości. Posiada lśniące futerko i oczka. Jego ogonek jest krótki pełni funkcję zbiornika na wodę. Jest to bardzo łagodne zwierzątko, nie jest jednak zbyt aktywne. Większość swojego życia Tłustogon przesypia. Tłustogon swoją nazwę wziął oczywiście od ogona, który jest gruby i pałeczkowaty. Gdy jest zdrowy, to jego ogon wypełniony jest płynami i jest bardzo gruby. Tłustogon jest zwierzęciem roślinożernym. Żywi się on owocami, warzywami, nasionami orz trawą. Tłustogon jest bardzo przyjaznym zwierzątkiem i dlatego został oswojony przez człowieka. W Polsce nie można jednak kupić. Oswajanie tego zwierzątka nie jest proste, można powiedzieć że jest ono nieśmiałe, zatem trudno jest je przyzwyczaić do nowego miejsca. Bardzo źle wpływa na jego zdrowie stres. Tłustogony są zwierzątkami, które w niewoli nie żyją zbyt długo, dożywają one około 2 lat, jednak wszystko zależy od opieki jaką posiadają.
Kapibara
Kapibara jest największym żyjącym obecnie gryzoniem. Jest ona blisko spokrewniona ze świnką morską szynszylami oraz aguti. Zwierze to naturalnie zamieszkuje Amerykę Południową w jej tropikalnych i umiarkowanych rejonach na wschód od Andów. Jej siedliska znajdują się zawsze w pobliżu wody. Kapibara mierzy od 100 do 300 centymetrów długości, a jej waga dochodzi nawet do 50 kilogramów. Sierść kapibary jest brązowa o cienkich włoskach, które szybko wysychają. Jej palce połączone są błoną pławną, która ułatwia pływanie. Zwierzęta te są doskonałymi pływakami i żyją w stadach. Najczęściej grupy kapibar liczą około dwudziestu osobników. Ich komunikacja opiera się na systemie świstów i chrząkań, używają one również odpowiednich gruczołów zapachowych. Młode kapibary zazwyczaj nie dożywają dojrzałości, zaledwie 5% przeżywa, długość życia tych zwierząt waha się od 8 do 10 lat. Pożywieniem kapibar są rośliny wodne, trawy, owoce i wszelkie nasiona. Przez całe życie kapibarom rosną siekacze, przez co całe życie muszą je ścierać. Kapibary są narażone przede wszystkim na ataki kajmanów, które są ich największymi wrogami.
Bóbr europejski
Bóbr europejski, jest zwierzęciem ziemno lądowym zamieszkującym w strefie umiarkowanej Azji i Europy. Zwierze to jest aktywne nocą i o zmierzchu, dlatego właśnie jest go bardzo ciężko spotkać za dnia. Najbardziej aktywne są one wcześnie rano o świcie, to wtedy najlepiej jest je obserwować. Ich środowisko życia to głównie lasy łęgowe nad strumieniami, rzekami oraz jeziorami. Bóbr europejski jest niewielkim zwierzęciem o małych oczach i uszach. Ma króciutkie nogi, przez co biega bardzo ociężale i powoli utrudniają to dodatkowo połączone błoną palce u tylnych nóg. Dzięki nim jednak bóbr europejski zwinniej i szybciej pływa. Ogon bobra jest szeroki i spłaszczony grzbietobrzusznie, pokryty łuskami. Zwierze używa go jako sterując podczas pływania głębokością zanurzenia. Jego futro jest brązowe, ciemnobrązowe, albo nawet czarne. Jego silnie rozwinięte siekacze, które rosną całe życie ułatwiają mu znacznie stworzenie odpowiedniego siedliska. Bobry żywią się głównie roślinami wodnymi oraz przybrzeżnymi. Jest to ich letnie pożywienie, zimą natomiast zjadają łyko drzew liściastych, które gromadzą latem.
Ocelot
Ocelot, to niezwykły drapieżnik z rodziny kotowatych. Swoim występowaniem obejmuje Amerykę Południową, Środkową i Południowe obrzeża Ameryku Północnej. Żyje on zazwyczaj w wilgotnych lasach, nieopodal ludzkich siedzib. Często spotykany jest natomiast na polach uprawnych i plantacjach trzciny cukrowej. Żyje on w lasach równikowych, w środowisku otwartym takim jak torfowiska i sawanny oraz wilgotnym, jak nieopodal jezior i stawów. Długość ciała dorosłego osobnika waha się od 70 do 100 centymetrów, nie wliczając ogona o długości od 30 do 45 centymetrów. W kłębie osiąga on wysokość 50 centymetrów. Waha ocelota wynosi maksymalnie 16 kilogramów. Zwierze to żywi się przeważnie drobnymi kręgowcami, takimi jak szczury, świnki morskie, małpy, pancerniki, mrówkojady, aguti oraz różnymi ptakami. Oceloty często zakradają się do siedzib ludzkich, gdzie polują na kury i Inn zwierzęta domowe. Długość ich życia waha się od 12 do 15 lat. Zwierzęta te posiadają krótką jedwabistą sierść o barwie w zależności od miejsca, w którym żyją, waha się ona między kolorami: żółtym i rudym, a szarym. Futro jest ozdobione nieregularnymi plamami i pręgami.